Rovena Dilo - Une dhe koha Une kohes i kerkoja: -Falme gjithsesi! Se shpirti im naiv besonte Dhe qielli pas stuhise Kerkon te gjeje qetesi Te ngopet pak me diell Asgje me shume. Kohen sot une bej ta ndal Se sme mjafton, jo Por koha, jo, nuk ka asnje stacion Ajo thinjet pak nga pak, nga zbrazetia Nje jete qe hiqet zvarre Kembana e nje shprese binte diku larg. Mos ishte iluzion, se dija!? E lodhur si nje hije, kohen ndiqja pas Luftova te jetoj ne cdo cast, Me lendonte ne qenien time Verberia e nje jete kurrizdale Qe me qeshte duke qare A jam viktime e saj? A skisha lindur valle? (refreni) Kerkoja fatin dhe vrapoja si e marre Kerkoja fatin, bota ishte e perdale Kerkoja fatin, vetem shpresa ishte gjalle Kerkoja fatin Kerkoja fatin dhe vrapoja si e marre. Kerkoja fatin Kerkoja fatin Une vetes i kerkova: -Vitet leri pas Dhe endrrat cmendurisht i zgjova Te ardhmen e shikoja dhe asaj i flas Une dua te fitoj, ti jepme fat Mbijetonte ne qenien time Shprese e re, qe sishte zgjuar, jo me pare Me buzeqeshte duke qare A jam viktime e saj? A nuk kam lindur valle? (refreni) Kerkoja fatin dhe vrapoja si e marre Kerkoja fatin, bota ishte e perdale Kerkoja fatin, vetem shpresa ishte gjalle Kerkoja fatin Kerkoja fatin, vetem shpresa ishte gjall. Kerkoja fatin, dhe vrapoja si e marre Kerkoja fatin Kerkoja, kerkoja, kerkoja FATIN! /print/Rovena-Dilo/495783-Une-dhe-koha.html